Widziałem i zrobiłem więcej, niżbym chciał.
Znalazłeś brakujących Sagitari?
Wybuch zabił wszystkich,
ale nadal wykrywam sporo ciepłych ciał.
Generale Zod, zdradziłeś swoich ludzi. Musisz ponieść karę.
Nie chcę brać udziału w takiej rebelii!
Zod postawił ultimatum.
Wydamy cię albo wszyscy na księżycu zginą.
Musisz odejść.
Chroniłam cię, żebyś nie zakrwawił sobie rąk.
Mamy za mało ludzi, by ochronić bazę i windę.
Brainiac żyje we mnie. I przejmuje kontrolę.
Zabierz mnie do mojego statku,
a dam ci moc do pokonania generała Zoda.
Nie pozwolę, by coś wam się stało.
Gdy rody Zodów i Elów współpracowały,
tworzyliśmy wielkość Kryptonu.
Zwiadowcy namierzyli Doomsdaya.
Czekam na raport z budowy broni.
To pocisk na stellarium
o niespotykanej dotąd sile rażenia.
Przetestuję go w terenie.
Mieszkańcy Kryptonu.
Wiem, że ostatnia transmisja
była dla was równie bolesna, jak dla mnie.
Zabijając moją matkę,
terroryści na Wegthor wysłali wiadomość,
że powinniśmy się bać.
Lecz patrząc na dumnych mieszkańców Kandoru,
wiem, że została ona odrzucona.
Bo nie widziałem w nich strachu.
Tylko odwagę.
Czym bowiem jest odwaga, jeśli nie siłą, by spojrzeć w oczy tym,
którzy chcą nas zastraszyć?
Prawdziwa odwaga pozwala czuć strach...
i go przezwyciężyć.
I to dzięki sile, którą mnie obdarzyliście,
wszyscy Kryptonianie mogą dziś spać spokojniej.
Tak, legendarna bestia z rubieży została pokonana.
Wkrótce to samo spotka rebeliantów,
bo zbliża się sprawdzian ich odwagi.
Ukończyliśmy bowiem naszą pierwszą flotę międzygwiezdną.
Czas, by Krypton zajął należne mu miejsce.
Nie jako planeta podbita,
lecz ojczyzna zdobywców.
KRYPTON
Seg...
Wiem, jak bardzo kochałeś Lytę.
Współczuję ci.
Będę czekać, aż zechcesz porozmawiać.
Dokąd lecimy?
Doskonałe pytanie.
Teraz nie mamy na to czasu.
Zaufaj mi.
Chodzi o Brainiaca?
Nie możesz powiedzieć, bo wszystko by usłyszał.
Nie słyszę tylko słów.
Twoje myśli też.
Za późno. On wie.
Nyssa, wysłuchaj mnie.
Będziemy bezpieczni, gdy usuniemy ze mnie Brainiaca.
Jeśli połączy się ze swoją świadomością kwantową,
- już nikt nie zdoła go powstrzymać. - Wystarczy.
Seg?
- Forteca. - Forteca?
Trzymaj się. Zabiorę nas tam.
Seg się odezwał?
Nie.
Nadal nie wiadomo, czy wie o Lycie.
Musimy założyć, że tak. Nadano to na cały Krypton.
Próbowałem nawiązać z nim kontakt, ale zerwaliśmy połączenie...
niszcząc bazę przy Windzie.
Obecnie mamy pilniejsze zmartwienia.
Kem!
Ruszasz na kolejną misję?
Jako jej dowódca.
On? Dlaczego nie ja?
- Byłeś Sagitari przez ostatnie pół roku? - Nie...
Czy znasz system tuneli na Wegthor?
- Nie... - Właśnie.
Doświadczenie zdobywa się tylko...
dzięki doświadczeniu.
Mogę się przyłączyć?
Jego spytaj.
To jego misja. Jego drużyna.
Ale...
Cześć.
Zmusisz mnie, żebym to powiedział?
O tak.
- Czy mogę... - Słucham?
- Mogę się przyłączyć? - Pewnie.
- Dziękuję. - To ja dziękuję.
Nawet nie wiesz, jak ciężko zebrać oddział.
Cel misji?
Namierzenie i likwidacja Sagitari, których Zod wysłał do kopalni.
Spoko. Zakładając, że tam są.
Niestety.
Przemieścili się? Planują atak?
Nie mam pojęcia. Dlatego musimy znaleźć ich pierwsi.
Będzie zabawa.
Jeśli lubisz zimne i ciemne pomieszczenia.
Istnieje też duże ryzyko, że napotkamy pokłady stellarium,
co doprowadzi do silnego napromieniowania.
Co ono powoduje?
Każdy reaguje inaczej.
Widziałem, jak jeden facet dostał
takiej sraczki, że wysrał cały swój szkielet.
Uwierzyłbyś?
I przeżył!
Czasem, gdy zamykam oczy, nadal czuję ten smród.
I te jego wrzaski.
Pakuj się. Ruszamy za 20 minut.
Czysto. Przed porzuceniem fortecy Zod wszystko z niej zabrał.
Na górze.
- Źle wyglądasz. Powinieneś odpocząć. - Nie mamy czasu.
Seg! Co za niespodzianka.
Czym mogę służyć?
Brainiac jest w moim ciele i mnie odłącza.
- Pomóż nam. - Za mną.
Czekaj!
Daj mi go potrzymać po raz ostatni.
- Dłużej go nie powstrzymam. - Seg?
Hipersoniczne fale mózgowe pozostają stabilne.
Ale wyłączenie go nie wystarczy.
- By zrobić z niego broń, muszę... - Go kontrolować.
Zapanowanie nad umysłem Doomsdaya poprzez rekonstrukcję somatyczną
wymaga przedarcia się przez zwapnienia,
tkankę bliznowatą i płytki wokół jego czaszki.
TYSIĄC CYKLI TEMU
Słyszysz? Są coraz głośniej.
I bliżej.
Wojna nie zakończy się, póki ktoś czegoś nie zrobi.
Dlaczego ty?
Podobno jestem jedynym z odpowiednią mutacją.
Chodzi o gen Vara.
Jak mutacja zakończy wojnę?
Nie wiem.
Ale jeśli Elowie uważają, że to coś zmieni, muszę im pomóc.
Przykro mi.
Jestem tylko...
Sobą.
Powiedzieli, że w każdej chwili możesz się wycofać.
Pomyślałeś, co to oznacza, Dax?
Nie wprowadzaliby tej zasady, gdyby...
Obiekt był odporny na takie sugestie.
Nie mów tak o sobie.
Nigdy nie nazywaj siebie obiektem.
Jesteś moim Daxem.
Za bardzo się przejmujesz.
Oczekują stanowczości.
Co powiedzieć naszej córce?
Że jej ojciec pomaga zbudować lepsze jutro.
By mogła dorastać w czasie pokoju.
Na Kryptonie, na którym nigdy już nie dojdzie do wojny domowej.
Przepraszam, ale czas nagli. Musimy zaczynać.
Zakończ tę wojnę.
I wróć do domu.
Wrócę. Obiecuję.
Żegnaj, Enaj.
Żegnaj, Dax.
Tutaj mam stanąć?
Tak będzie dobrze. Nazywam się Van-Zod.
Wednę-El już poznałeś.
Poprowadzimy cię.
Dobra.
Co mam robić?
Zrobiłeś już wszystko, gdy się zgłosiłeś.
Jesteś bohaterem.
Ale jeśli mamy wygrać, musisz zostać czymś więcej.
Musimy cię tym zrobić.
Czyli czym?
Wyjątkowość twoich genów pozwoli nam na nieskończone zwiększenie
twojej pamięci komórkowej.
Obrażenia będą wzmacniać twój układ odpornościowy,
aż nic nie będzie w stanie cię zabić.
Zrobicie ze mnie superbohatera?
Czy jesteś gotów nim zostać?
Do dzieła.
Próba pierwsza. Test pierwszy rozpoczęty.
Wejście do kopalni.
Oddział pierwszy, przeszukać. Przy odwrocie zostawić ładunek.
Oddział drugi, oczyścić przejście.
Tak jest!
Dziwnie się zachowujesz. Nazwisko zobowiązuje.
Spójrz na siebie.
Pół roku temu prowadziłeś bar.
I to kiepski. Aż dziwne, że się utrzymałeś.
Wyjaśnisz, do czego zmierzasz?
Prawię ci komplement.
Trochę to trudne. Jestem z ciebie dumny.
Zrobiłeś postępy.
A ty prawie wlazłeś na minę.
- Poważnie? - Żartuję.
To była lekcja.
Wykryliśmy ruch w kopalni.
To mogą być Sagitari.
Wyślijmy zwiadowców.
Możemy stracić element zaskoczenia.
Mają przewagę liczebną. Jeśli zaatakujemy...
Trzymamy się protokołu.
Pokaż mi, gdzie są.
Dobra.
Tego szukamy? Nanitów?
To może być trudniejsze, niż myślałem.
Oczywiście.
W czym problem tym razem?
W klasterze na pniu twojego mózgu.
Cóż...
Umieścił go tam obcy zwany Brainiakiem.
Wszystko się zgadza.
Nie mamy wielkiego wyboru.
Do roboty.
Jesteś pewien?
Musimy spróbować.
Seg, nie!
Wiedziałeś, że nie mogę ci pozwolić na ukończenie zabiegu.
To Brainiac! Przejmuje kontrolę.
Musicie mnie związać.
Trzeba to zrobić ręcznie.
Chwila. Chyba nie mówisz o mnie?
Bo byłby to bardzo zły pomysł.
- Używałaś kiedyś skalpela sonicznego? - Na okrągło.
- Świetnie. - To był sarkazm!
Jasne, że nie używałam tego czegoś!
Sarkazm...
Bez doświadczenia zadanie będzie trudniejsze.
Nie zrobię tego.
- Musi istnieć inny sposób. - Nyssa...
Spójrz na mnie.
Jeśli coś o tobie wiem,
to fakt, że ukończysz wszystko, czego się podejmiesz.
Uwierz w siebie
tak, jak ja zawsze wierzyłem, a wszystko będzie dobrze.
Urocza przemowa.
Ale nie pomoże mi cię otworzyć i usunąć obcego pasożyta.
Ogarnij się.
Ja?
Gdybym poprosił cię o lot na Weghtor,
skradzenie Codexu Jax-Ur i powrócenie na Krypton,
też kazałabyś mi się ogarnąć?
A gdybym poprosił, byś poszła do Zoda, nieuzbrojona,
przytuliła nasze dziecko i wyskoczyła przez okno
do ścigacza, którym z nim odlecisz?
Ciężko ci zrozumieć, kim naprawdę jesteś.
I do czego jesteś zdolna.
Ale gdybyś zobaczyła osobę, którą teraz widzę,
niczego byś się nie lękała.
Dlaczego zawsze wiesz, co powiedzieć?
Dorastając w dzielnicy Bezrangowych, trzeba mieć dobrą gadkę.
Dziękuję, Seg.
Że zawsze we mnie wierzyłeś.
Dam radę.
Powtarzaj cięcia, aż przejdziesz przez powłoki mięśniowe.
Tylko nie za głęboko, bo może dojść do trwałego uszkodzenia mózgu
i/lub paraliżu.
Nyssa, pamiętaj, co powiedziałem.
Dasz radę.
A jeśli nie, to i tak przy takim uszkodzeniu mózgu
nie będę w stanie ci tego wypominać.
Więcej sarkazmu. Doskonale.
Zamknij się.
Czemu to tyle trwa?
Tkanka bliznowata bardzo utrudnia zmapowanie mózgu.
- Ciężko namierzyć wspomnienia. - Kop głębiej.
Brak czasu na regenerację, doprowadzi do dalszych uszkodzeń.
Nie robimy tego, by wygłaszał przemowy.
Kop głębiej.
Mam coś.
Sekwencja wspomnienia.
Dość zagmatwana. I bardzo traumatyczna.
Pokaż.
Obiekt nie żyje.
Godzina 12.56.
Test pierwszy, niepowodzenie. Rozpocząć protokół ożywiania.
Inicjatywa.
Próba pierwsza, test drugi.
Obiekt świadomy i gotowy.
Co wyście mi zrobili?
Próba pierwsza, test drugi.
Test drugi zakończony sukcesem.
Przechodzimy dalej?
Próba druga, test pierwszy.
Obiekt nie żyje. Godzina 1.56.
Rozpocząć protokół ożywiania.
Poziom patogenów krytyczny.
Obiekt nie żyje. Godzina 5.34.
Test 105, niepowodzenie. Rozpocząć protokół...
- Nie! - Ale co?
Dość.
Tak nie można.
Już prawie skończyliśmy.
Spójrz, co mu zrobiliśmy.
- W co go zmieniliśmy. - Od tego zależy los naszych!
Oni właśnie walczą.
Powinniśmy stać teraz u boku Jo-Mona i pozostałych Elów oraz Zodów.
Oni są tam wyrzynani.
Jedyna szansa na obronę Argo City przed kandorianami jest tutaj.
Wiem, że to wbrew naszym zasadom.
Ale tak trzeba.
Chciałbym, żeby istniał inny sposób.
Nie istnieje.
Nie tym razem.
Rozpocząć protokół ożywienia.
Doskonale.
Włóż je tutaj.
Nanity są niewidoczne dla oka.
Oto one.
Dobrze.
Możemy oswobodzić Sega.
Dobra robota.
Nic ci nie jest?
Dzięki tobie.
Poważnie.
Dziękuję.
I jeszcze jedno.
Cor.
Od powrotu miałem w sobie Brainiaca.
Chcę po raz pierwszy przytulić syna jako człowiek, którym naprawdę jestem.
Czas, by Cor poznał ojca.
Witaj, synu.
Witaj, Cor-Vexie.
Nie.
Przemyślałam to.
Nie chcę, by nasz syn nosił nazwisko Vex.
Wcześniej miałeś rację.
Ciężko mi zrozumieć, kim jestem.
Zrobiłam wiele rzeczy, z których nie jestem dumna.
Tak wiele z tego, kim jestem,
czy byłam,
wynikło z nauk mojego ojca.
Nazwisko Vex jest po wieki splamione tym, co zrobił mieszkańcom Kandoru.
Ale to, co zrobił mnie...
Dla niego tego nie chcę.
Nie dla naszego syna.
Nie powinien wstydzić się historii rodu Vex.
Ta linia kończy się na mnie.
Chcę, by nasz syn był Elem.
Cor-El.
Jeśli mogę.
Tradycja nakazuje, że gdy ktoś przyjmuje nazwisko El,
powinien też odziedziczyć imię po którymś z przodków.
Twój pradziadek, a mój ojciec.
Skromny człowiek.
Może nie dokonał tyle, co bardziej szanowani z naszych przodków.
To dlatego, że skupił się na rodzinie.
Miał dobre serce.
Był błyskotliwym naukowcem.
I cudownym ojcem.
Doskonały pomysł.
Jesteś pewna?
Synu...
Za wiele lat, gdy będą opowiadać o twoim życiu,
o wszystkich twoich osiągnięciach, będą opowiadać historię...
Jor-Ela.
- Co się stało? - Skaner wysiadł.
Pewnie przez promieniowanie.
Ale ich widziałeś?
Widziałem coś.
Tyle mi wystarczy. Wejdziemy tam...
Nie.
Idę sam.
Nie sądzisz, że promieniowanie pomieszało ci trochę w głowie?
Oni nie mają wrogich zamiarów.
A jeśli... tak hipotetycznie...
twoje przeczucie jest całkowicie błędne?
Dzięki za zaufanie.
Choć bardzo jej nie lubię, może mieć rację.
- Ludzie na tobie polegają. - Wiem!
Byłem już w takiej sytuacji
i nie pozwolę, by zginęła kolejna niewinna osoba,
bo tobie czy komuś innemu zabrakło wiary.
Więc choć raz w życiu mnie wysłuchaj i tu zostań.
To rozkaz.
Wrócę. Wkrótce.
Chyba.
Tutaj.
Kolejne wspomnienia.
Według czujników jeszcze silniejsze niż poprzednie.
Dziękuję. Możesz już odejść.
W razie potrzeby zostaniesz wezwana.
To prawdziwy zaszczyt
stać przed najdzielniejszym Kryptonianinem w historii.
I najbardziej niezrozumianym.
Poświęciłeś dla Kryptonu wszystko.
Jesteś bohaterem.
Pod wieloma względami jesteśmy jak bracia.
Chronimy matkę Krypton za wszelką cenę.
Właśnie dlatego musimy być sami.
Cóż za piękny okaz.
Lecz nawet najdoskonalsza strzała
jest bezużyteczna, jeśli nie ma celu.
Wypełnisz swoje przeznaczenie
i obronisz Krypton.
Inicjatywa. Próba 455, test piąty.
- Gdzie on jest? - Udoskonalamy go.
Jesteśmy już tak blisko.
Koniec wojny.
Jo-Mon doprowadził do zawarcia pokoju, a wy nadal odbieracie mi męża.
Zawsze będą kolejne.
Dopóki zasobów nie starczy dla wszystkich,
Krypton nigdy nie będzie prawdziwie wolny.
Twój mąż jest kluczem do wszystkiego, Enaj.
Do ewolucji naszego gatunku. Wyznacza drogę ku lepszemu jutru.
Mam gdzieś jutro.
Chcę odzyskać męża. Teraz.
Nie mogę na to pozwolić.
Od całkowitej odporności dzieli go zaledwie kilka prób.
Zamierzam je przeprowadzić,
więc jeśli chcesz mnie zastrzelić, zrób to.
Albo pozwól mi wrócić do pracy.
Dax, to ty? Dax!
Wpuść mnie tam!
- To zbyt niebezpieczne. - Wpuść mnie!
On już nie jest twoim mężem!
Jak to? Co mu zrobiliście?
Przykro mi, Enaj.
Zodowie i Elowie... Zawiedliśmy cię.
Dax, nie...
Jesteś tam?
Proszę.
Potrzebuję cię.
Proszę.
Co oni ci zrobili?
Enaj.
I jak?
Masz taki w rozmiarze Jor-Ela?
- Co jest? - Nanity Brainiaca.
Klaster zniknął.
Cholera.
Długo będziemy tak czekać?
- Aż wróci. - Może tam właśnie umierać.
Chcesz to mieć na sumieniu?
- Siedź tu bezczynnie. Ja idę. - Nie!
Z drogi. Nie słucham twoich rozkazów.
Racja.
Ale to nie ja rozkazałem, byśmy tu zostali.
Więc zostańcie!
Poproszę tylko raz, byś posadziła tam swoje niesubordynowane dupsko
i czekała na dowódcę.
- Cholera! - Na ziemię!
- Nie strzelajcie!
Opuść broń. Ci Sagitari zostali silnie napromieniowani.
Nie zdołają wrócić do bazy po leki i jedzenie.
Dlatego proszę, wydajcie im swoje racje.
Szybko.
Na co czekacie?!
Słyszeliście dowódcę.
Wydajcie im swoje racje.
Skąd wiedziałeś, że potrzebują pomocy?
Nie miałem pewności, ale nim skaner wysiadł,
zauważyłem, że ich temperatura jest dziwnie niska,
a stellarium nie wpływa tak na odczyty.
Dorastałem w dystrykcie Bezrangowych i wiem, jak działa głód.
Tak czy siak, nakarmmy ich.
Kem. Odnalazłeś ich.
Ukrywali się w kopalni. Wystawieni na stellarium.
Zod wysłał ich tam w trakcie negocjacji.
Mieli czekać na rozkazy, ale ich porzucił.
- Ofiary? - Brak.
Dzięki niemu.
Wystarczy.
Potrzebowali pomocy.
Obiecałem im, że otrzymają ją tutaj.
Istotnie. Dobra robota, Kem.
Val, trochę szacunku.
Dobra robota, kapitanie.
Sierżancie, zaprowadźcie ich do szpitala.
Chciałem tylko powiedzieć, że przepraszam.
Ja też.
Wziąłem cię do galopu.
Jak cholernego Seabiscuita.
- Co? - Nieważne. Oby tak dalej.
Spisałeś się.
Nie sprawiłeś, że ja ani nikt inny zginął straszną śmiercią.
To nie takie trudne, gdy już przywykniesz.
Dzięki za wsparcie.
- Limp Bizkit? - Nie...
Tak.
Trzykrotnie przeskanowaliśmy fortecę.
Żadnego śladu nanitów Brainiaca.
Chyba że...
- O co chodzi? - Weszły już w kogoś z nas.
Tak szybko? Poczułabym to, prawda?
Nie wiem.
Są biocyfrowe.
- Masz ich sygnaturę z refraktora? - Tak.
Mógłbyś nas przeskanować na cyfrowe pasożyty?
Oczywiście.
Zacznij od Jora.
Żadnego śladu pasożytów.
Teraz Nyssa.
Żadnego śladu pasożytów.
Więc są we mnie.
Nie wiesz tego. Przeprowadź skan.
Dopiero cię odzyskaliśmy!
Wszystko będzie dobrze.
Nyssa ma rację. Pewność da tylko skan.
O ile wiemy, nanity mogą...
Co robicie?! Poderwać ścigacze!
Natychmiast!
Gdybyś zabrał mnie do statku, jak ustalaliśmy,
moglibyśmy tego wszystkiego uniknąć.
Obaj wiemy, że chcesz czegoś więcej.
Dlatego nie dotrzymałeś umowy?
Myślałeś, że dokończę pozyskiwanie Kandoru?
Logiczne założenie.
Jednak moja chęć zabezpieczenia Kryptonu uległa zmianie.
Nie ma w niej już miejsca na Kandor.
Nie wierzę ci.
To bez znaczenia.
Radzę się odsunąć.
Nie ma potężniejszej siły
we wszechświecie.
Chodź ze mną
i poczuj ją w sposób, o jakim Kryptonianin może tylko pomarzyć.
Tyle czasu w mojej głowie i nadal w ogóle mnie nie rozumiesz.
Pozwól, że powiem to wprost.
Nie pożądam niszczycielskich mocy, jak ty.
To ty nie rozumiesz mnie.
Moim celem jest tylko zabezpieczenie
unikalnych kultur.
Ochronienie ich przed nieuniknioną samozagładą.
Nazywaj to jak chcesz,
ale jesteś potworem, widzącym w sobie boga.
Nigdy się do ciebie nie przyłączę.
Twoja decyzja jest równie nielogiczna,
co niefortunna.
Ale zasłużyłeś na prawo do jej podjęcia.
Żegnaj, Seg-El.
Moją wytyczną zawsze była ochrona tego, co najlepsze w Kryptonie.
Kiedyś wierzyłem, że jest tym Kandor.
Teraz uważam, że najlepsza w Kryptonie jest krew Elów.
Nie!
Puszczaj!
Obiecałeś do tego nie dopuścić!
Wersja polska na zlecenie HBO Start International Polska
Tekst: Michał Moszczyński